istnienie
Definition från Wiktionary, den fria ordlistan.
Polska [redigera]
Substantiv [redigera]
| Böjningar av istnienie 1. | |
|---|---|
| maskulinum | Oräknebart |
| Nominativ | istnienie |
| Genitiv | istnienia |
| Dativ | istnieniu |
| Ackusativ | istnienie |
| Instrumentalis | istnieniem |
| Lokativ | istnieniu |
| Vokativ | istnienie |
| Böjningar av istnienie 2. | ||
|---|---|---|
| neutrum | Singular | Plural |
| Nominativ | istnienie | istnienia |
| Genitiv | istnienia | istnień |
| Dativ | istnieniu | istnieniom |
| Ackusativ | istnienie | istnienia |
| Instrumentalis | istnieniem | istnieniami |
| Lokativ | istnieniu | istnieniach |
| Vokativ | istnienie | istnienia |
istnienie n
- existens, tillvaro, förefintlighet
- Synonymer: bycie, trwanie, występowanie, egzystencja, życie, żywot
- Antonymer: niebyt
- existens, individ, varelse
Härledning [redigera]
- verbet istnieć
