kvinna
Definition från Wiktionary, den fria ordlistan.
Innehåll |
Svenska [redigera]
Substantiv [redigera]
| Böjningar av kvinna | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| utrum | Obestämd | Bestämd | Obestämd | Bestämd |
| Nominativ | kvinna | kvinnan | kvinnor | kvinnorna |
| Genitiv | kvinnas | kvinnans | kvinnors | kvinnornas |
| Som förled i sammansättningar används kvinno- eller kvinn-. | ||||
kvinna
- uttal: /ˈkvɪˌna/
- (ofta vuxen) människa av kvinnligt kön
- 1897: Betraktelser för hwar dag i året, Carl Olof Rosenius:
- Först omtalas, huru Gud skapade qwinnan af ett refben af mannen, ...
- 1909: Kvinnorörelsen, Ellen Key:
- Hela den värld, i hvilken mannen fick sin bildning, vann sina segrar, led sina nederlag, var fordom för kvinnorna ett terra incognita: de ha nu mist den blinda vördnad eller blinda fientlighet, hvarmed de tidigare betraktade männens verksamhet.
- Antonymer: man
- 1897: Betraktelser för hwar dag i året, Carl Olof Rosenius:
Sammansättningar [redigera]
Etymologi [redigera]
Av fornsvenska kvinna. Besläktat med danska kone ("fru"), isländska kona, engelska queen ("drottning"), kymriska benyw ("kvinna"), grekiska γυνή (gunē "fru") och latinska cunnus ("vulva"), ryska жена (žená "fru"), persiska زَن (zæn "kvinna"), sanskrit जनि (jani "kvinna").
Översättningar [redigera]
människohona
|
|
Färöiska [redigera]
Substantiv [redigera]
| Böjningar av kvinna | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| femininum | Obestämd | Bestämd | Obestämd | Bestämd |
| Nominativ | kvinna | kvinnan | kvinnur | kvinnurnar |
| Ackusativ | kvinnu | kvinnuna | kvinnur | kvinnurnar |
| Dativ | kvinnu | kvinnuni | kvinnum | kvinnunum |
| Genitiv | kvinnu | kvinnunnar | kvinna | kvinnanna |
kvinna f