vokativ
Definition från Wiktionary, den fria ordlistan.
Innehåll |
Svenska [redigera]
Substantiv [redigera]
| Böjningar av vokativ | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| utrum | Obestämd | Bestämd | Obestämd | Bestämd |
| Nominativ | vokativ | vokativen | vokativer | vokativerna |
| Genitiv | vokativs | vokativens | vokativers | vokativernas |
vokativ
- (lingvistik) kasus som används vid tilltal i bland andra slaviska språk och latin
- I följande mening står Jesu i vokativ: "O, Herre Jesu, hör min bön"
Översättningar [redigera]
kasus
Adjektiv [redigera]
| Böjningar av vokativ | Positiv | |
|---|---|---|
| Attributivt | ||
| Obestämd singular |
Utrum | vokativ |
| Neutrum | vokativt | |
| Bestämd singular |
Maskulinum | – |
| Alla | vokativa | |
| Plural | vokativa | |
| Predikativt | ||
| Singular | Utrum | vokativ |
| Neutrum | vokativt | |
| Plural | vokativa | |
| Kompareras inte. | ||
vokativ
- (lingvistik) som har att göra med eller som liknar vokativ
- Synonymer: vokativisk