riktig
Definition från Wiktionary, den fria ordlistan.
Innehåll |
Svenska [redigera]
Adjektiv [redigera]
| Böjningar av riktig | Positiv | Komparativ | Superlativ | |
|---|---|---|---|---|
| Attributivt | ||||
| Obestämd singular |
Utrum | riktig | ▲ | |
| Neutrum | riktigt | ▲ | ||
| Bestämd singular |
Maskulinum | riktige | riktigare | riktigaste |
| Alla | riktiga | ▼ | riktigaste | |
| Plural | riktiga | ▼ | riktigaste | |
| Predikativt | ||||
| Singular | Utrum | riktig | ▲ | ▲ |
| Neutrum | riktigt | riktigare | riktigast | |
| Plural | riktiga | ▼ | ▼ | |
| Adverbavledning | riktigt | |||
riktig
- uttal: /rɪktɪg/
- korrekt, sann; som stämmer
- Uppgiften om att jag bor i Sverige är riktig.
- uttryck för att förstärka ett gott omdöme; som passar bra för visst syfte
- Hon var en riktig anfallare.
- äkta, genuin; som ej låtsas vara något annat än det är
- Det är inte riktiga diamanter i halsbandet.
Synonymer [redigera]
- sann
- förstärkande omdöme
Översättningar [redigera]
1. korrekt
|
|