dativ
Definition från Wiktionary, den fria ordlistan.
Innehåll |
Svenska [redigera]
Substantiv [redigera]
| Böjningar av dativ | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| utrum | Obestämd | Bestämd | Obestämd | Bestämd |
| Nominativ | dativ | dativen | dativer | dativerna |
| Genitiv | dativs | dativens | dativers | dativernas |
| Böjningar av dativ | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| neutrum | Obestämd | Bestämd | Obestämd | Bestämd |
| Nominativ | dativ | dativet | dativ | dativen |
| Genitiv | dativs | dativets | dativs | dativens |
dativ u eller n
- (lingvistik) kasus som används i vissa språk, till exempel tyska, för att beskriva att ett substantiv eller pronomen är indirekt objektet för handlingen.
Översättningar [redigera]
kasus
Adjektiv [redigera]
| Böjningar av dativ | Positiv | |
|---|---|---|
| Attributivt | ||
| Obestämd singular |
Utrum | dativ |
| Neutrum | dativt | |
| Bestämd singular |
Maskulinum | – |
| Alla | dativa | |
| Plural | dativa | |
| Predikativt | ||
| Singular | Utrum | dativ |
| Neutrum | dativt | |
| Plural | dativa | |
| Kompareras inte. | ||
dativ